پروژه‌ای که قرار بود پس از سال‌ها انتظار به خانه‌ای برای متقاضیان تبدیل شود، همچنان با ابهام درباره میزان پیشرفت، زیرساخت‌ها و هزینه‌های تکمیل واحدها روبه‌رو است.
به گزارش عصر ایران، تعاونی مسکن مهر داریوش کلاه‌کج در شهر جدید رامین، در فاصله حدود ۳۵ کیلومتری اهواز، از جمله پروژه‌هایی است که برخی متقاضیان آن نزدیک به دو دهه پس از آغاز پرداخت‌ها، همچنان در انتظار تعیین تکلیف و تحویل واحد خود هستند.
روایت یکی از متقاضیان این پروژه نشان می‌دهد که مسیر رسیدن به این خانه برای برخی از متقاضیان، حتی پس از گذشت حدود ۲۰ سال، همچنان به پایان نرسیده است.
به گفته این متقاضی، حدود ۲۰ سال قبل از زمان دولت احمدی نژاد مبلغی در حدود ۲ تا ۳ میلیون تومان برای ساخت مسکن پرداخت شد و در سال‌های بعد نیز مبالغ دیگری به‌صورت مرحله‌ای از متقاضیان دریافت شد. او می‌گوید خودش نیز در آن سال‌ها مجموعاً حدود ۵ میلیون تومان پرداخت کرده است.
در این سال‌ها برخی از متقاضیان موفق به دریافت واحدهای خود شدند، اما گروهی دیگر به دلیل مشکلات مالی و ناتوانی در تأمین مبالغ اعلام‌شده، همچنان در انتظار تحویل مسکن باقی ماندند.
این متقاضی می‌گوید در اواخر سال ۱۴۰۴ به او اعلام شده برای تحویل واحد و دریافت سند باید ۱۳۰ میلیون تومان دیگر پرداخت کند؛ مبلغی که به گفته خودش آن را پرداخت کرده است.
اما به گفته او، پس از پرداخت این مبلغ نیز هزینه‌های دیگری در انتظار متقاضی است؛ به‌گونه‌ای که باید حدود ۵۶۰ میلیون تومان دیگر طی شش سال به صورت اقساط پرداخت شود.
خانه‌ای که هنوز زیرساخت‌های اولیه را ندارد
اما موضوع زمانی قابل توجه‌تر می‌شود که متقاضی به محل پروژه مراجعه می‌کند.
او مدعی است برخلاف تصوری که از یک واحد آماده تحویل وجود دارد، در محل پروژه برخی زیرساخت‌های اولیه از جمله آب، برق و گاز فراهم نشده است.
این متقاضی همچنین می‌گوید در حالی که میزان پیشرفت پروژه حدود ۸۰ درصد اعلام شده، مشاهدات او در محل نشان می‌دهد بخش‌هایی از عملیات تکمیل واحدها و زیرساخت‌های مورد نیاز همچنان باقی مانده است.
به گفته وی، حتی اعلام شده که ۲۰ درصد باقی‌مانده کار باید با هزینه خود متقاضیان تکمیل شود.
تصاویر و ویدئوهای تهیه‌شده از محل پروژه نیز ساختمان‌هایی را در منطقه‌ای نشان می‌دهد که هنوز نشانه‌های محدودی از استقرار و سکونت گسترده در آن دیده می‌شود؛ موضوعی که پرسش‌هایی درباره وضعیت زیرساخت‌ها و زمان واقعی آماده‌سازی این پروژه ایجاد کرده است.
یکی از متقاضیان درباره شرایط فعلی محل می‌گوید: «اینجا بیابان است؛ کسی سکونت ندارد و آدم حتی از آمدن به اینجا می‌ترسد.»
